EKIDEN – Door de ogen van een jogger.

Vrijdagavond met een ietwat onrustig gevoel in bed gekropen. Door er van te klappen met ex-deelnemers alleen maar nerveuzer geworden want allen zijn er het unaniem over eens, het parcours is niet te onderschatten. Even gedacht om met alcohol de stem in mijn hoofd onder tafel te drinken… Gelukkig tijdig ingezien dat die stem me morgen ook overeind moet houden tijdens het lopen en die met een kater weinig van hulp zal zijn.

Vrijdagnacht gedroomd van het podium met onze joggersploeg op de bovenste bol van het atomium, weinig last van stress noch vrees ginder boven, de benen moeten wel goed zijn.

Zaterdagmorgen veiligheidsmarges ingebouwd. 2 loopshirts mee van AVR, tientallen veiligheidsspelden, een stuk of 4 truien om niet te koud te hebben, 2 liter water naar binnen gewerkt en 20 minuten te vroeg op mijn eerste afspraak: Sabine en Steven oppikken. Gelukkig wordt er na driemaal bellen geantwoord en geraak ik binnen. De veiligheidsmarge op tijd die ik had ingebouwd smelt hier als sneeuw voor de zon. Heel even voel ik mijn maag. Lap, te weinig gegeten of toch gewoon maar zenuwen omdat we te laat dreigen te zijn… (hoewel vertrekken om 9u30 richting Brussel om pas om 13u aan de wedstrijd te beginnen lijkt nu niet krap, dus nerveus worden omdat we 2’ achterlopen lijkt achteraf wat belachelijk).

Zaterdagvoormiddag. We hebben de rest van onze ploeg (Agnes, Maaike en Dany) vervoegd en ik mag als eerste de weg op. Wat is het heerlijk om de kop te trekken en het kost nog weinig moeite ook. Even droom ik weer weg naar die bovenste bol…

Zaterdagmiddag. We zijn er vroeg bij, vinden gemakkelijk parkeerplaats. Sommige delen van het ‘atletendorp’ zijn ze nog aan het klaarzetten. We halen borstnummers af en palmen de gebruikelijke plaatsen op de hoofdtribune in. Dit in afwachting van de elitetroepen van Willy. Rondkijken zorgt voor extra zenuwen, velen zien eruit als afgetrainde atleten, een rustige, vastberaden blik in de ogen. De angst om ergens achteraan te eindigen sluipt in de groep. Gelukkig zijn de toiletten proper en welriekend. Niet veel later mogen we ook Willy begroeten. Het eerste deel van zijn opwarming al achter de rug: 72 blikken meesleuren naar het stadion.

De ene begroeting is al hartelijker dan de andere met de elitetroepen. Zouden zij ook last hebben van stress? Lijkt ons onwaarschijnlijk met hun kunde, maar uiteindelijk strijden we allen tegen de limiet op ons eigen niveau. De tijd is aangebroken van het loslopen. Ik profiteer ervan om dit nog een laatste maal met mijn ‘trainer’ te doen. Steven heeft me tot hier begeleid in mijn eerste atletiekpassen. Samen met Wim (trainer joggers) en alle andere joggers heeft hij me de microbe van het lopen doorgegeven.  Ik begin even te twijfelen aan mijn nieuwe liefde bij het stukje parcoursverkenning. Zou ik de enige zijn die zijn benen al zo voelt tijdens het loslopen op de klim naar het koning Boudewijnstadion?

Bovendien ook mijn droom moeten opgeven bij het aanschouwen van het atomium. Lijkt me toch geen zo’n goed idee daarboven op die bol.

Zaterdagnamiddag, wedstrijd. Naast het denken aan het ideale moment om naar de wisselplaats te gaan, het verdrijven van doemdenkerij, het twijfelen aan de te volgen strategie, het soepel houden van de spieren,… wensen we Agnes een goede start toe van onze Ekiden. Als verantwoordelijke van de joggers neemt zij de taak op zich om als startloopster ons te lanceren voor de rest van de wedstrijd. Die goede start wordt een uitmuntende start want Steven, onze tweede loper, staat eigenlijk nog niet klaar als z’n moeder het stadion binnen komt gesneld. Het verlies van enkele seconden wordt wel ruimschoots goedgemaakt door een tweede (naar onze normen) kanontijd. Maaike wordt het veld ingestuurd voor de volgende ronde op het loodzware parcours. Van hieraf wordt het heel even zwart. Als vierde loper vind ik nog net de aflossingsplaats en word ik overmand door de stress. Tijdens het wachten komt Xenia Luxem ook aanschuiven als vierde loopster. Zouden we zo sterk bezig zijn? Nu ja het feit dat ik Xenia enkel maar daar gezien heb (en neen, ik liep er zelf niet van weg) zal wel inhouden dat ze in een ploeg meedoet die enkel voor de fun meeloopt. Niettemin, heel even vergeet ik de stress opnieuw. Als ik Maaike het stadion zie binnenkomen kan ik hem definitief achter mij laten. Het enige wat me nog rest is een klein uur afzien (en de eerste ronde de stem in mijn hoofd kalmeren die er voortdurend op wijst dat al ‘diene bergop’ nogmaals overwonnen moet worden). Het is me dan ook een waar genoegen dat ik de Tasuki kan doorgeven aan Sabine, die even verderop wordt opgewacht door Agnes die de haas van dienst is tijdens onze voorlaatste ronde. Geheel in de lijn van de voorgaande prestaties zien we Sabine ook heel snel terug in het stadion en kan onze slotloper Dany de kroon op het werk zetten. Steven ‘trekt’ z’n pa tijdens de zesde en laatste topprestatie en we arriveren ergens rond de 350ste plaats… Vol ongeloof beloof ik een vat als we effectief 351ste gearriveerd zijn zoals Agnes en Maaike op het scorebord gezien hadden. Afwachten maar tot de zondagmorgen of ik mijn grote mond zal beklagen. In de spanning om onze eigen ploeg intussen de prestaties ook proberen te volgen van de andere AVR ploegen. Chapeau aan allen alleszins. Uiteindelijk maakt het me trots om met hetzelfde truitje te kunnen rondlopen als de vrouwenploeg die als tweede eindigt in hun categorie, de mannen die als negentiende algemeen aankomen, de mastersploeg en de meisjes- en jongensploeg. Wie weet heeft wel iemand gedacht dat ik één van die rappe mannen was? In ’t beste geval heeft zelfs Tia Hellebaut, die het podium van de heren in de bloemetjes zet, heel even getwijfeld… De twijfel duurt niet lang want wat maak ik mezelf wijs met mijn schamele 1m90. Tia geraakt maar geïnteresseerd/op dreef boven de 2m.

Zaterdagavond een geslaagde avond afgesloten met ons ploegje op de markt in Izegem. Gezellig napraten bij een etentje en wat alcohol. Wilde plannen smeden voor het volgende jaar en genieten van onze prestatie. Een mens heeft niet veel meer nodig om zich heel even op de top van het atomium te wanen.

Benjamin Six